Het innerlijke kind in jezelf
Wij beschikken allemaal over twee verschillende aspecten binnen onze persoonlijk-
heid: de volwassene en het kind. Als deze aspecten onderling verbonden zijn en-
samenwerken, voel je je compleet van binnen. Als deze onderdelen losstaan van-
elkaar, omdat men gekwetst, afwijkend of onderontwikkeld is, ontstaat een gevoel
van conflict, leegheid en eenzaamheid van binnen. Het is erg belangrijk een helder
en positief beeld te krijgen van het innerlijke kind. Van oudsher worden kinderen-
in onze cultuur in vergelijking tot volwassenen als minderwaardig beschouwd- als
minder belangrijk en minder ervaren. Als kind hebben we ons gewoonlijk machteloos
gevoeld, dus stellen we de begrippen machteloosheid en onbelangrijkheid vaak-
gelijk aan het kind zijn. Daar komt nog bij dat we ons innerlijke kind misschien-
associeren met problemen, doordat we zo vaak te horen hebben gekregen dat we-
stout waren en dat het onze schuld was als er iets verkeerd ging.
Omdat we als kind niet op de juiste waarde geschat zijn, kan het moeilijk zijn-
het kind in ons te waarderen. We kleineren misschien zijn belangrijkheid, waarbij-
we onze jeugdervaringen in stand houden door een ontkoppeling in onzelf te-
creeren die vervolgens de oorzaak is van ons leed. Begrip voor en waardering van-
ons kind is noodzakelijk om onze afgesnedenheid te overwinnen.
Het definieren van het innerlijke kind
Het innerlijke kind kent het volledige scala aan intense emoties- vreugde en-
pijn, geluk en verdriet. Het innerlijke kind functioneert in de rechterhersenhelft-
modi van zijn, voelen en ervaren, in tegenstelling tot de volwassene die-
functioneert in de linkerhersenhelft- modi van doen, denken en handelen, maar-
die ook het hele scala aan emoties in zich heeft. Doen houdt verband met de-
externe fysieke wereld en met het verrichten van een handeling, terwijl zijn-
verwijst naar het bestaan op een innerlijk emotioneel en spiritueel niveau.
Doen is een uiterlijke ervaring, terwijl zijn een innerlijke ervaring is.
Het onbeminde kind
Als de innerlijke volwassene ervoor kiest zichzelf in bescherming te nemen
tegen het ervaren van en verantwoordelijkheid nemen voor de gevoelens
en behoeften van het kind, dan verliest de volwassene de verbinding met
het kind door het op allerlei manieren te schande te zetten, te verwaar-
lozen en te verwennen. Het kind voelt zich vervolgens onbemind, in de
steek gelaten en heel erg alleen van binnen. Het kind concludeert dat het
slecht, verkeerd, niet lief of onbelangrijk moet zijn of dat er wat aan hem
mankeert, anders zou het niet in de steek gelaten worden, in eerste instantie
door de volwassenen om hem heen ( ouders en grootouders) en uiteindelijk
door de innerlijke volwassene.
Deze externe en innerlijke loskoppeling veroorzaakt een intens gevoel van
angst, schuld en schaamte in het kind, en gevoelens van alleen-op dewereld
zijn en van binnen- alleen zijn. Het kind leert bang te zijn om afgewezen, in
de steek gelaten en overheerst te worden, eerst door zijn verzorgers en
vervolgens door de innerlijke volwassene. Hij projecteert uiteindelijk deze
angsten op anderen, omdat hij er gewoonlijk vanuit gaat dat anderen hem
zullen afwijzen, in de steek laten of zullen proberen hem of haar te
overheersen.
Het gevoel er alleen voor te staan is het ergste gevoel dat we kunnen ervaren.
Het veroorzaakt zo'n enorme pijn dat we allemaal verschrikkelijk ons best doen
om onszelf dat gevoel te besparen. Als ouders en andere volwassenen ons als
kind afwijzen, te schande zetten, in de steek laten en mishandelen, is de pijn
van hun verwaarlozing zo ondraaglijk dat de innerlijke volwassene zich los-
koppelt van het innerlijke kind om deze gevoelens niet te hoeven ondergaan.
Het beminde kind
Als het kind voelt dat er van hem wordt gehouden, manifesteert het zich
als het natuurlijke kind in ons. Het is onze levendigheid, ons enthousiasme
en het vermogen ons te verwonderen. Het beminde kind in ons is zo bijzonder
dat het meest kortstondige contact met dit kind ons openstelt voor het
absolute genieten van het aardse bestaan. Het beminde kind barst van de
energie en de passie, van speelsheid en nieuwsgierigheid en staat altijd
open voor nieuwe ideeen en ervaringen.
Het natuurlijke innerlijke kind is onze creativiteit, onze intuitie en ons
vermogen om te vertrouwen. Als van het innerlijke kind als kind werd
gehouden door zijn verzorgers, of als het gedurende lange tijd liefdevol
opnieuw is verzorgd door de innerlijke volwassene, dan is het zacht,
gevoelig, vloeiend en heel liefdevol. In het beminde kind ligt ons inzicht
in de ingewortelde gelijkheid van alle mensen en de eenheid van al wat
er is. Het beminde kind is wijs en verstandig op een holistische, niet-
lineaire manier, wat inhoudt dat het zijn conclusies trekt aan de hand
van een totaal veelsoortige en gelijktijdige ervaringen en indrukken
inplaats van gebaseerd op stapsgewijs logisch en lineair denken,
wat het domein van de volwassene is.
Het kind dat meer conceptueel dan lineair is, bevat ons vermogen
tot een diepe emotionele en spirituele verbondenheid in onszelf
en met anderen. Het is het beminde kind dat ons kan vertellen
wat we voelen en willen,gebaseerd op wat goed of niet goed voelt
voor het kind. Het is het beminde kind-deel van ons dat weet wat
goed voor ons is, wat goed of slecht voelt. Het zijn deze gevoelens
die ons exact informeren over wat ons gelukkig of ongelukkig maakt.
Mensen die niet in contact staan met hun innerlijke kind staan met
veel van hun gevoelens niet in contact en hebben geen toegang tot
deze informatiebron.
Onze maatschappij heeft lange tijd het belang van gevoelens
afgezwakt, door logisch denken op een voetstuk te zetten.
Tegelijkertijd werd de wijsheid die voortkomt uit uit gevoelens-
ondergewaardeerd, kortom de linkerhersenhelft werd werd
genegeerd. En dit heeft een enorme onevenwichtigheid veroor-
zaakt- de macht van de logica zonder de macht van wijsheid.
Wijsheid is de som van al onze ervaringen die als emoties zijn
opgeslagen. Als je niet kunt voelen wat waar is, dan kun je je-
wijsheid niet benutten. Veel mensen die hun gevoelens en de
wijsheid van het kind ontkennen hebben geprobeerd zichzelf
een identiteit te verschaffen door alleen maar te doen inplaats
van te doen en te zijn. Maar wordt iemands identiteit dan alleen
bepaald door wat hij of zij doet? Hoe zit het dan met het zijn zelf?
Hoe zit het met zachtheid, tederheid, empathie, intuitiviteit,
bewustzijn en gevoelens? Hoe zit het met nieuwsgierigheid,
spontaniteit en speelsheid? We zullen pas ten volle in onze
kracht en wijsheid komen als we inzien dat deze kwaliteiten
even belangrijk zijn als wat we hebben bereikt.
Het beminde kind is empathisch- kan zich uitstekend invoelen
in de gevoelens van anderen. Dit aspect van ons is dat wat
anderen wil redden om hen van hun pijn te verlossen.
Het beminde kind voelt pijn als anderen pijn ondergaan en
wil iets doen om die pijn te verlichten. De liefdevolle
volwassene moet het kind helpen het verschil te kennen
tussen dit liefdevolle gedrag en soortgelijk gedrag om dingen
voor elkaar te krijgen.
Het beminde kind is speels en fantasierijk. Mensen die in contact,
staan met dit blije en levendige aspect inzichzelf stralen een-
bepaalde opwinding en enthousiasme uit. Mensen die in contact-
staan met hun innerlijk kind staan opgewekt en spontaan in het-
leven. Ze zijn gepast spontaan: ze zijn noch impulsief of onbeheerst,
noch teruggetrokken of geremd. Er is een groot verschil tussen-
kinderlijk (opgewekt en spontaan) en kinderachtig ( impulsief)
en onbeheerst). Mensen zijn geneigd deze twee begrippen met
elkaar te verwarren, door iemand die spontaan, speels en-
fantasierijk is en zich over zaken kan verwonderen als-
onvolwassene of onbeschaafd te beschouwen en hem of haar aan-
te sporen nu eens volwassen te worden. Als gevolg daarvan laten-
mensen vaak hun innerlijke kind in de steek, of proberen het op-
zijn minst te verbergen.